รู้สึกอัดอั้นมานานจริงๆ และอยากจะระบายออกมาบ้าง อย่างน้อยผ่านตัวอักษรก็ยังดี

ก็หวังว่าจะมีใครที่ผ่านไป ผ่านมา กวาดสายตาเข้ามาอ่านบทความเล็กๆนี้

เพื่อนๆพี่ๆน้องๆหลายคนที่รู้จักผมอยู่แล้ว คงได้ทราบกันบ้างแล้วว่า

ช่วงปลายปีนี้ผมมีแพลนจะทำหนังคริสต์มาสฉาย ในชื่อสั้นๆแต่ได้ใจความว่า

“Believe”

มันอาจจะเป็นหนังที่ผมทำมาเพื่อฉายที่โรงเรียน แต่ในอนาคตผมก็หวังไว้พอสมควรว่ามันจะไปได้ไกลกว่านั้น

แต่ก่อนที่เราจะพร่ำเพร้ออยู่ตรงจุดนั้น ที่ไม่ต่างอะไรไปจากวาดวิมานในอากาศสำหรับเวลานี้

พอหันกลับมาดูจุดที่ยืนอยู่ กับจุดนั้น ไม่รู้ทำไม ความรู้สึกถึงระยะทางที่ห่างกันมันช่าง

ห่างงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง..ไกลกันเหลือเกิน

ตัวผมเอง มีประสบการณ์ในการทำหนังสั้นมาสิบกว่าเรื่อง อย่าเพิ่งนึกว่าผมมาอวด

แค่จะบอกว่า ผมไม่เคยรู้สึกหนักใจหรือรู้สึกถึงความยากลำบากเท่าโปรเจ็คนี้เลยจริงๆ

แรกเริ่มเดิมที มันต้องเป็นหนังสั้น แต่ไปๆมาๆตอนนี้มันกลายเป็นบทหนังที่มีความยาวจวนชั่วโมงได้แล้วมั้ง

แทบทุกกระบวนการของเรื่องนี้ มองยังไงก็น่าเหนื่อยใจ ก็ยังคิดอยู่ว่าจะไหวเหรอ

หลายคนมาบอกว่าอย่าทำเลย ดูยังไงมันไม่น่าเป็นไปได้ ดูยังไงก็ไม่น่าไหวด้วยศักยภาพแค่เด็กม.ปลาย

แค่เด็กม.ปลายเหรอ ก็แล้วทำไมล่ะ ผมไม่เคยเชื่ออยู่แล้วว่าอายุจะสามารถมาเหนี่ยวรั้งความตั้งใจของคนได้

ไม่ว่าใครก็ตาม ผมเชื่อว่าทุกอย่างมันต้องเริ่มมาจากความตั้งใจ

และความศรัทธาในการทำสิ่งที่เราตั้งใจไว้จริงๆ

ตัวผมก็แค่ตั้งใจที่อยากทำหนังเรื่องนึง

รู้นะว่ามันยาก แต่คนอย่างผมไม่ใช่คนหนีปัญหา

โอกาสมันไม่ได้มาหาเราอยู่ตลอด

ผมแค่ขอโอกาสในการทำหนังเรื่องนี้ หนังเรื่องหนึ่งที่ผมรักและศรัทธาด้วยใจจริง

ผมไม่รู้ว่ามันจะสำเร็จจนสามารถฉายได้ตามที่ผมหวังไว้รึป่าว

ไม่รู้ว่าสักวัน คนดูจะมีโอกาสได้ดูหนังเรื่องนี้มั้ย

และไม่รู้เหมือนกันว่าเขาจะอยากดูหรือจะชอบงานของเรารึป่าว

ก็แค่หวังไว้ลึกๆว่าสิ่งที่ผมตั้งใจ มันจะไม่สูญเปล่า

แค่สักวัน สิ่งที่อยู่ในหัวผมจะสามารถไปโลดแล่นบนจอให้คนดูได้ยิ้ม ด่า หัวเราะ ร้องไห้ไปกับมัน

แค่นั้น..ก็พอแล้ว

ไม่ว่าคุณจะเป็นทีมงานที่เข้ามาอ่าน

จะเป็นใครคนหนึ่งที่เฝ้ารอชม

หรือเป็นคนที่หลงเข้ามาและเผลออ่านจนมาถึงบรรทัดนี้

ก็ขอให้เราๆท่านๆยืนหยัดต่อสู้กับอุปสรรคจนสามารถผ่านพ้นไปได้

ด้วยพลังแห่งความเชื่อและความศรัทธาในตัวเรา