ลอยกระทง …
พอถึงเทศกาลนี้ทีไร ทำให้เรานึกถึง ความโรแมนติก ภายใต้แสงจันทร์
ของคู่รักหลายต่อหลายคู่ ที่ใช้วันนี้เป็นวันพิเศษมากกว่าวันอื่นๆ
ความโรแมนติกของเทศกาลนี้ มันอยู่ที่ การที่เรากับคนรัก
ได้ไปเที่ยวในงานลอยกระทง ท่ามกลางแสงจันทร์ที่เต็มดวง
มีการเล่นเกมส์ ต่างๆ นานา ในงาน เพื่อชิงขอบรางวัลให้กับคนรัก
ฝ่ายชายมันจะ ปาลูกโป่ง ยิงตุ๊กตา เพื่อเป็นของขวัญให้ฝ่ายหญิง
และเป็นตัวแทนแห่งความทรงจำ ในวันดีๆของทั้งสอง
สุดท้ายทั้งสองก็ต้องไปลอยกระทง ที่ริมแม่น้ำ
ให้กระทงของทั้งสองลอยออกไปด้วยกัน ไกลออกไป
แต่สำหรับ คนโสดนั้นมันช่างหนาวเหน็บ
ในคืนที่รอบกายของเขาเต็มเป็นด้วยคู่รัก
งานลอยกระทงของเขา ในวันนี้ รอบข้างของเขาเต็มไปด้วยเพื่อนรัก
แต่กลับไม่ทำให้ ภายในใจของเขา หายเหงาเลย
ถึงแม้ท่าทาง หรือ คำพูดที่เขาแสดงออกมา
จะดูร่าเริง และ สดใสดังปกติที่เคยเป็น
แต่สายตาอันเศร้าสลด ไม่สามารถปิดบังพวกพ้องของเขาได้
ซึ่งทุกคำถามเกี่ยวกับความรู้สึกนั่น ถูกตอบออกมาในรูปของคำว่า
“กุเปลี่ยว”
ใช่ ... วันนี้ต่างจากวันอื่น
สิ่งที่เขาปฎิเสธไม่ได้ นั่นคือความเหงา
เขาได้ปล่อยให้ความเหงา เข้ามาเกาะกินได้ลึกถึงขั้วหัวใจ
ในใจเฝ้าแต่จินตนาการถึง นายคนนั้น ผู้ที่ทำให้เขาเปลี่ยนไป
“ถ้าได้มาลอยกระทงด้วยกันก็ดีสิ”
ประโยคหนึ่งจากเบื้องลึกของหัวใจของเขา
ได้ตะโกนออกมาดังก้องในสมองของเขา
ทั้งๆที่เขารู้ว่า ความจริง กับความคิดของเขา นั้นห่างกันไกลแสนไกลเหลือเกิน
ยิ่งมองเท่าไร ก็เจอแต่ คู่รัก
ยิ่งเดินเท่าไร ก็ยิ่งหนาว ทั้งๆที่เหงื่อโทรมกาย
แต่ในใจนั้น กลับถูกเกาะด้วยน้ำแข็ง
เพื่อรอวันที่ นายคนนั้น มาให้ความอบอุ่น
เพื่อที่จะกลับไปเป็น เขา คนเดิม
โลกเป็นดาวเคราะห์ มีพื้นที่มหาศาล
คนบนโลกมีเป็นล้านคน
ต้องใช้เวลามากเท่าไร
กว่าที่ใครสักคนที่เกิดมาคู่กันจะเดินมาพบกัน
เขาได้แต่หวังว่าสักวัน
นายคนนั้น จะเป็นคนที่อยู่ตรงหน้าเขา ...